Mehter, poznat i kao janjičarska muzika, predstavljao je jedinstveni vojni orkestar koji je pratio janjičarske jedinice tokom vojnih pohoda, ali i osmanske sultane te druge visoke državne zvaničnike prilikom javnih ceremonija i svečanosti.
Naziv mehter potiče od perzijske riječi „mahtar“, što znači „uzvišeno velik“, a historičari ga smatraju prvim organiziranim vojnim orkestrom u svijetu. Upravo po njegovom uzoru brojne evropske države kasnije su formirale vlastite vojne muzičke sastave.
Iako se institucionalni razvoj mehtera vezuje za drugu polovinu 15. stoljeća, njegovi korijeni sežu mnogo dalje u prošlost. Elementi vojne muzike prisutni su još u tradiciji turskih i seldžučkih država, a pojedini istraživači povezuju ih i sa zapisima iz Orhonskih natpisa iz 8. stoljeća.
U Osmanskom Carstvu mehter nije imao samo ceremonijalnu ulogu. Tokom ratova služio je kao važan psihološki instrument. Snažni ritmovi bubnjeva i prodorni zvuci puhačkih instrumenata podizali su moral osmanskih vojnika, dok su kod protivnika izazivali osjećaj straha i nesigurnosti.
Poseban značaj imao je veliki komandni bubanj poznat kao kos, koji se nalazio ispred komandnog šatora. Njegov gubitak na bojnom polju smatran je ozbiljnim vojnim porazom i simboličnim slomom komandne strukture.
U mirnodopskim okolnostima mehter je bio simbol državnog autoriteta i kontinuiteta Osmanskog Carstva. Orkestar je svakodnevno nastupao nakon ikindije, dok su zvuci bubnjeva često služili i za objavljivanje važnih državnih vijesti i odluka.
Mehteran, kako se nazivao sastav orkestra, koristio je različite instrumente među kojima su bili kos, nakare, davul, zil, boru, kaba zurna i cevgen. Orkestri su bili organizirani prema broju izvođača, a najugledniji među njima bio je sultanov mehter, koji je najčešće imao devet redova svirača.
Članovi orkestra nosili su prepoznatljive šarene uniforme, duge ogrtače i visoke kape, dok su nastupali u polumjesečastoj formaciji pod vodstvom zapovjednika poznatog kao Mehterbaši aga.
Utjecaj mehtera nije ostao ograničen na granice Osmanskog Carstva. Njegova popularnost proširila se Evropom, gdje je 1720. godine u vojsci poljskog kralja Augusta II formiran prvi orkestar po uzoru na osmanske vojne muzičare. Tokom narednih decenija slični sastavi postali su sastavni dio evropskih vojnih ceremonija.
Janjičarska muzika snažno je utjecala i na evropsku klasičnu umjetnost kroz stil poznat kao „alla turca“. Kompozitori poput Christoph Willibald Gluck i Wolfgang Amadeus Mozart u svoje su kompozicije unosili elemente osmanske muzike, dok su djela poput Vojna simfonija i Ruševine Atine među najpoznatijim primjerima tog utjecaja.
Popularnost „turskog stila“ bila je toliko velika da su pojedini klaviri tog vremena imali posebne mehanizme za imitiranje zvuka udaraljki karakterističnih za mehter.
Danas mehter predstavlja jedan od najprepoznatljivijih simbola osmanske kulturne baštine. Njegovi ceremonijalni nastupi privlače brojne posjetioce u Istanbul, gdje ova višestoljetna tradicija i dalje čuva sjećanje na jednu od najutjecajnijih vojnih muzičkih formacija u historiji.